برای ایرانیان پرتالی است متمرکز به جغرافیای گردشگری که این جغرافیا بستر مناسبی برای توسعه سایر بانکهای اطلاعاتی از قبیل مشاهیر و بزرگان هر شهر و بررسی آثار آنها و بانکهای اطلاعاتی مثل، خدمات و گردشگری که شامل غذاهای محلی،سوغات،صنایع دستی،بازار،صنعت،اکوتوریسم می باشد.با فرستادن عکس،سفرنامه،فیلم کوتاه،گذاشتن کامنت در آخر هر مطلب و معرفی شغل یا کار خود در آن منطقه، و با به اشتراک گذاشتن این مطالب به توسعه صنعت توریسم کشور کمک کرده باشیم
پنج شنبه ٠٩ تير ١٤٠١
جستجوی پیشرفته   جستجوی وب
گردشگری
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
عضویت
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3838
 بازدید امروز : 4308
 کل بازدید : 64069893
 بازدیدکنندگان آنلاين : 5
 زمان بازدید : 0.8033
پل خشتي تجن گوله

پل خشتي تجن گوله

پل خشتي تجن گوله

 

تجن گوکه :تجن گوکه سرزمین جنگل و باران , برنج و نوغان , چای و صیفی جات پهنه رویش بنفشه ها , پامچالها , نیلوفرهای آبی و زیستگاه قوها و مرغابی های وحشی و هزاران گیاه چشم نواز و زیبایی های بیشمار دیگر . روستایی سرشار از حیات و مملو از نشاط که طبیعت سحرانگیز آن به همان نسبت که مایه پویش است و سختکوشی , الهام بخش آرامش است و نیروبخش اندیشه و خلاقیت . تجن گوکه , منطقه سرسبز و دل انگیز شمال در دوران زندگی خود همواره بدین شکل که امروز می بینیم نبوده و حتی طبیعتش هم نتوانسته است شکل نخستین خود را حفظ کند . سرزمین تجن گوکه در طول تاریخ کهن خویش که گاه و بیگاه بسان کانونی از آتش به پیکر سرد و بیروح منطقه گرمی بخشیده و نام آوران آن در سایه شوریدگی و عشقی که به سرزمین خود می ورزیده‌اند بپا می خاستند.

معرفی روستا:تجن گوکه یکی از روستاهای شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان در شمال ایران است. دهی از دهستان حومه ، بخش مرکزی ، شهرستان آستانه اشرفیه . دشتی معتدل و مرطوب که در6 کیلومتری شمال باختر لاهیجان واقع شده و رودخانه کیسم جوب از2 کیلومتری شمال خاور آبادی می‌گذرد وزبان اهالی فارسی با گویش گیلکی است این روستا 5 کیلومتری غرب آستانه اشرفیه و جنوب شرقی دهستان کیسم واقع شده است. طول جغرافیایی آن 49 درجه، 54 دقیقه، 400 ثانیه و عرض جغرافیایی آن 37 درجه، 14 دقیقه، 50 ثانیه می باشد. و یکی از آبادی‌های بخش مرکزی دهستان کیسم می‌باشد. یکی از کهن ترین روستاهای آستانه اشرفیه است که بیش از هزار سال قدمت تاریخی دارد وبزرگان زیادی نیز از این مکان برخاسته و شاه نشین کوچکی نیز بوده است . طبق تاریخ گذشته که مستند نیز می‌باشد.

شاخه های زبان گنجشک , چنار , تبریزی , بید و انواع درختهایی است که در نواحی مرطوب می روید مثل بلوط , نارون ، چنار , افرا , شمشاد , گردو , آلش , سروکوهی و سرخدار ( نوعی کاج) - دیده می شود . شاخه های موی وحشی به تنه درختان می پیچد و بالا می رود . در این قسمت رازک وحشی , انجیر , گوجه سبز, گلابی و سیب وحشی فراوان است و همه جا از توتهای وحشی , نسترن های وحشی , پیچک و گلهای سرخ پوشیده شده است . هنگام بهار بنفشه, پامچال و دیگر گلهای جنگلی زمین روستا را به صورت فرشی زیبا می پوشاند. این روستا تشکیل یافته از چهار محله قدیمی که در اطراف روستا واقع شده اند این محله‌ها عبارتند از : بازار سر- رودکنار - انزل محله و علی آباد. میزان باسواد در روستا95 درصد می باشد. دارای آب و هوایی معتدل مرطوب و عمده فعالیت و پیشه اهالی کشاورزی ، دامداری ، باغداری و پرورش کرم ابریشم و کشت محصولات است . برنج ، چای ، خیار ، سبزیجات ، سیب و گلابی وحشی از فرآورده ها و درختان توسکا و راش ، گیاهان گل بنفشه و گل ختمی که کاربرد دارویی دارند و پوشش گیاهی برای چرای دام از رستنی ها است . مردم ، دارای باغات چای، توت، سبزیجات با کشت آبی و دیمی می باشد همچنین وجود گیاهانی چون گل بنفشه، ختمی به فراوان یافت می شود.  و بافتن زنبیل و برخى دست ساخته هاى حصیرى ازسرگرمى‌هاى مردم این روستاست که به بازار عرضه مى‌شود. از نظر موقعیتی این روستا به روستاهای امیر هنده ، پنچاه ، بازکیاگوراب ، بازان ، تهام و به بخش‌های چهارده, کیسم راه دارد. آب این مزارع از رودخانه کیاسر که شاخه‌ای از سفیدرود است تامین می‌شود.این روستا دارای امکانات شهری مانند برق,تلفن,گازشهری وآب شهری شرب میباشد.در این روستا یک مکان زیارتی بقعه آقا سید حسین واقع است و نگین بخش مزار آقا سید حسین شهدای این مزار هستند که با رشادتهای خود از خاک میهن اسلامی دفاع نمودند شهدایی نظیر شهید محمود علیزاده ، شهید محمد کاظمی ، شهید غلامرضا عسگری پور، شهید ایرج کاظمی ، شهید حمید نظرپور و شهید گمنام این روستا! این روستا از جمله روستاهای کهن و تاریخی استان گیلان محسوب می شود که آثاری نیز از گذشته تاریخ آن هنوز به یادگار مانده است با موقعیت حساسی که این روستا بر سر راه اصلی بین منطقه به پس و به پیش ( در منطقه شرق و غرب گیلان قدیم ) واقع بود همیشه مورد نظر و حساسیت زمامداران گذشته قرار داشت. زبان اصلی منطقه با گویش و لهجه شیرین گیلکی و نژاد اصلی آریا از تیره کاس و گیل می باشد. دکتر منوچهر ستوده از این روستا در کتاب خود به عنوان یکی از روستاهای حادثه خیز تاریخی نام می برد و در کتاب خونینه های تاریخ دارالمرز نوشته دکتر محمود پاینده لنگرودی به کرار از آن و مردم و دلاوریهایشان یاد می شود همچنین در کتاب از آستارا تا استرآباد و کتاب تاریخ گیلان و دیلمان نوشته ظهیر الدین مرعشی و در سفرنامه رابینو و مشاهدات نزدیکش از این روستا در آن دوران، صحت حساسیت وجود این روستا در دل تاریخ گیلان روشن بود.

منبع:

tajanguke.persianblog.ir

http://tajanguke.persianblog.ir

گردآورنده:

فاطمه ملک میرزایی