برای ایرانیان پرتالی است متمرکز به جغرافیای گردشگری که این جغرافیا بستر مناسبی برای توسعه سایر بانکهای اطلاعاتی از قبیل مشاهیر و بزرگان هر شهر و بررسی آثار آنها و بانکهای اطلاعاتی مثل، خدمات و گردشگری که شامل غذاهای محلی،سوغات،صنایع دستی،بازار،صنعت،اکوتوریسم می باشد.با فرستادن عکس،سفرنامه،فیلم کوتاه،گذاشتن کامنت در آخر هر مطلب و معرفی شغل یا کار خود در آن منطقه، و با به اشتراک گذاشتن این مطالب به توسعه صنعت توریسم کشور کمک کرده باشیم
يکشنبه ٠٧ آذر ١٤٠٠
جستجوی پیشرفته   جستجوی وب
گردشگری
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
عضویت
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 3304
 بازدید امروز : 2712
 کل بازدید : 62985146
 بازدیدکنندگان آنلاين : 7
 زمان بازدید : 0.7188
گورستان قیطریه ، تهران

گورستان قیطریه ، تهران

گورستان قیطریه

 گورستان قیطریه یکی از سندهای بسیار مهم از روش تدفین در دوره عصر آهن است. به گفته باستان شناسان، بیشتر تدفین ها به شیوه جنینی یا خوابیده به پهلو با دست و پاهای جمع شده صورت گرفته است. وجود اشیاء در کنار اجساد مردگان قیطریه نشان می دهد که ساکنان تهران در 1200 سال پیش از میلاد به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشته‌اند. اکنون اما این نشانه های کهن در زیر برج ها مدفون و از دیده ها پنهان شده است، با این وجود هویتی که در شمال پایتخت وجود دارد، برای همیشه در اذهان مردم می ماند. قیطریه را به برج های بلند می شناسند. منطقه ای بالا نشین در تهران. قیطریه اما گورستان است. گورستانی پر از گورهای مردمان دوره عصرآهن. دوره متجلی در تاریخ ایران که باید از نو شناخت.

گورستان قیطریه

یادمانی که 45 سال پیش از دل زمین بیرون آمد

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی؛ همین منطقه خوش آب و هوایی که در جنوب شرقی تجریش قرار دارد، از شمال به دزاشیب و از جنوب به دروس و قلهک، از غرب به خیابان شریعتی و از شرق به چیذر و اختیاریه می‌رسد، سال 1347 ، شاهد یکی از بزرگترین اکتشافات باستان شناسی دنیا بود. در این سال، بساز و بفروش ها کار و بارشان سکه بود. بلدوزرها را برداشته بودند، تهران را شخم می زدند. به قیطریه که رسیدند، آثار فراوانی به صورت تپه رخ نمود که عده‌ای از ساکنین محلی به جمع آوری آن‌ها مشغول شدند و مقداری از آن ها هم همراه کامیو‌ن‌های خاک به خارج شهر منتقل شد. طولی نکشید که سر و صدای تخریب آثار فرهنگی در همه شهر پیچید.

سر و صدای این کشف به گوش باستان شناسان رسید و هیاتی برای بررسی به این منطقه اعزام شد. با مشاهده چنین وضعیتی اداره باستانشناسی، از شهرداری درخواست کرد که جواز ساخت و ساز در این منطقه را دیگر صادر نکند و جوازهای صادر شده را هم به حالت تعلیق در آورد. این وعده تنها تا پایان کار باستان شناسان به قوت خود باقی ماند و بعد خیلی با سرعت ساخت و سازها شروع شد و محوطه باستانی رویای سایت موزه شدن را برای همیشه زیر بتون‌ها و سنگ‌های بساز و بفروش‌ها دفن شد. آفتاب هر روز به قیطریه می‌تابد اما کمتر کسی می‌تواند هویت تاریخی این شهر را ببیند. شهری که آثاری از دوره عصرآهن در دل خود جای داده است.

مجموعه تپه هاي قيطريه در شمال تهران و در دامنه رشته جبال البرز واقع است.اين تپه ها از چين و شكن ها و پستي بلندي هاي به هم پيوسته و موازي تشكيل شده اند.در گذشته قيطريه روستاي كوچكي از بخش شميران شهرستان تهران به شمار مي رفت و تهران و شميران هر دو قريه هايي از قراي شهر ري بودند.جمع مساحت محوطه كاوش شده در اين تپه ،بيش از 5000 متر مرفع است كه در ترانشه ها و گمانه ها تعدادي گور باستاني و تعدادي ظروف سفالي از اين گورها كه بالغ بر 2500 قطع هستند،به دست آمد.علاوه بر اين ظروف سفالين ،تعدادي ابزار برنزي و زيور آلات نيز بدست آمد.آلات برنزي كشف شده شامل قمه ،سر تير (پيكان)كاردآشپزخانه،گزن برش،چرم،تيغه گليم بافي،درفش،سوزن،سنجاق مو وموي بندو زيور آلاتي چون گوشواره ،انگشتر،دست بند،آيينه،دكمه لباس،ووسايل آرايش بانوانو... است.فراواني ميراث سه هزار ساله شهر مردگان قيطريه تا كنون در هيچ تپه باستاني سابقه نداشته است.چون وجود گورستاني با اين وسعت در دوره باستاني ،آن هم در حوزه تهران ،نشانه زندگي و حيات مادي در اين تپه ها و اطراف آن تلقي مي شود.گروه حفاري تپه قيطريه موفق به يافتن معماري مساكن اقوام ساكن قيطريه در سه هزار سال پيش نشد.هنگام حفاري معلوم شد كه در نقاطي از تپه و اطراف آن ،زمين در يك متري به صخره سنگي ختم مي شود،گورستان قيطريه نشانه اي از اسكان اقوامي در اواخر هزاره دوم و اوايل هزاره اول پيش از ميلاد در اين ناحيه بود.در قيطريه مردگان را با لباس و پوششهاي رايج زمانه دفن مي كردندو اين معنا را از تكمه هاي لباس ،سنجاق هاي سر بند مردانو زنان ،زينت آلات،گردن بند ها،باز و بند ها،خلخال ،النگو،انگشتري و... كه همراه اجساد يافت مي شود،مي توان تشخيص داددر خاك سپاري مردگان باستاني قيطريه جهت و سمت خاصي رعايت نشده و فقط اموات به صورت خم شده و جنيني استقرار يافته اند.البته اين جزيي از آداب و رسوم زمانه بود،ولي چنان كه به تجربه دريافت شده ،سمت و جهت تدفين وكيفيت استقرار چند گونه بوده است:50 درصد اجساد عموما در پهلوي چپ و به حالت جنيني قرار گرفته اندو صورت آنها رو به طلوع آفتاب قرار داشت.شايد اين چنين استقراري از اينجا ناشي شده كه متوفاي نيمه شب را،اقوام و بستگانش در صبح گاه و سرزدن آفتاب به خاك سپردند.از 50 درصد بقيه 30 درصد به پهلوي راست و صورت آنها به طرف غروب آفتاب و 10 درصد به صورت چمباتمه و 10 درصد باقي مانده در حالي كه به پهلو خفته اند،به آفتاب نيم روز مي نگرند.

آدرس :در شمال تهران و در دامنه رشته جبال البرز

منبع:

http://iranpedia.ir

http://www.asriran.com

گردآورنده: 

کاوه ملک میرزایی