برای ایرانیان پرتالی است متمرکز به جغرافیای گردشگری که این جغرافیا بستر مناسبی برای توسعه سایر بانکهای اطلاعاتی از قبیل مشاهیر و بزرگان هر شهر و بررسی آثار آنها و بانکهای اطلاعاتی مثل، خدمات و گردشگری که شامل غذاهای محلی،سوغات،صنایع دستی،بازار،صنعت،اکوتوریسم می باشد.با فرستادن عکس،سفرنامه،فیلم کوتاه،گذاشتن کامنت در آخر هر مطلب و معرفی شغل یا کار خود در آن منطقه، و با به اشتراک گذاشتن این مطالب به توسعه صنعت توریسم کشور کمک کرده باشیم
پنج شنبه ٠٩ تير ١٤٠١
جستجوی پیشرفته   جستجوی وب
گردشگری
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
عضویت
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 10321
 بازدید امروز : 4587
 کل بازدید : 64070172
 بازدیدکنندگان آنلاين : 9
 زمان بازدید : 0.7656
آرامگاه كاشف السلطنه

آرامگاه كاشف السلطنه

لاهیجان یكی از قدیمی ترین و زیباترین شهرهای استان گیلان است كه قرن ها مقر حكومت سادات كیایی بود. این شهر به شهر چای ، اشتهار دارد ؛ زیرا چای كاری در ایران برای نخستین بار به همت حاج محمد میرزا كاشف السلطنه چای كار در سال 1319 هـ . ق در لاهیجان آغاز شد و به سرعت در این شهر و دیگر مناطق سواحل جنوبی دریای مازندران توسعه یافت.

موزه چای

آرامگاه کاشف السلطنه و موزه تاریخ چاي ایران لاهیجان یکی از قدیمیترین و زیباترین شهرهاي استان گیلان است که به "شهر چاي" اشتهار دارد، زیرا چايکاري در ایران براي نخستین بار به حاج محمد میرزا کاشف السلطنه چايکار در سال 1319 هـ.ق در لاهیجان آغاز شد و به سرعت در این شهر و دیگر مناطق سواحل جنوبی دریاي مازندران توسعه یافت. 

بناي موزه تاریخ چاي اسکلتی از بتون و سنگ تیشه در زیربنایی به مساحت 512 متر مربع در انتهاي خیابان کاشف شرقی لاهیجان و در دو  طبقه در کنار برج، آرامگاه بنا شده است. لاهیجان مهم ترین مرکز کشت و تولید چاي ایران بشمار می رود و کلمه چاي در ایران با نام این شهر همراه است. قدمت استفاده ازچاي و کشت و تولید آن در جهان حدود  5000 سال می باشد ، اما ایرانیان چاي را نخست بعنوان یک ماده دارویی می شناختند و تا حدود قرن 11 و 12 (صفوي تا قاجار) نام آن را در کتابهاي پزشکی و داروشناسی فهرست کرده بودند. البته هنوز هم چاي به عنوان یک ماده داروئی مورد استفاده قرار می گیرد. انتقال چاي ابتدا از جاده ابریشم توسط چینی ها انجام می شد و به تدریج کشت و تولید آن در هندوستان رونق یافت و از راههاي بازرگانی جنوب به ایران نیز وارد می شد. براي اینکه کشت و مصرف چاي در همه طبقات عمومی شود سختی ها و محدودیت هاي زیادي کشیده شد تا سرانجام حاج محمد میرزا قوانلو ملقب به کاشف السلطنه به تشویق مظفرالدین شاه به این امر همت گمارد. کاشف السلطنه در سال 1244 هجري شمسی در تربت حیدریه به دنیا آمد. وي در 16 سالگی به استخدام وزارت امور خارجه در آمد و با سمت دبیر دومی عازم پاریس شد و در  رشته حقوق دانشگاه سوربن فرانسه به تحصیل پرداخت . سپس در سال 1272 هجري شمسی به عنوان ژنرال کنسول ایران به هند رفته آنجا علاوه بر وظایف محوله به یادگیري فن چایکاري و تهیه چاي پرداخت.او  طی دو سال شیوه کشت چاي را با جدیت تمام فرا گرفت و با استفاده از  موقعیت سیاسی خود توانست در مراحل مختلف 3000 اصله نهال چاي و  چندین صندوق تخم چاي را به همراه نهال هاي دیگر به ایران وارد  نماید. او که قبلا موقعیت و حاصلخیزي زمین هاي گیلان را بررسی نموده بود لاهیجان و تنکابن مناسب کشت این محصول دیده9 و به همین سبب بذرها و نهال هاي چاي را به این دو شهر منتقل نمود و نخستین باغهاي چاي در سال 1279 شمسی احداث گردید. امروزه کشت چاي از تنکابن تا رضوانشهر تالش گسترش یافته است.چند سال بعد اولین کارخانه چاي کشور به پیشنهاد کاشف السلطنه در مجلس تصویب شد. او کتابی به عنوان رساله دستورالعمل زراعت چاي به چاپ رساند و به صورت عملی مراحل کشت و تولید چاي – نحوه چیدن چاي-انتخاب و درجه بندي – مالش خشک کردن و چشش چاي را به کارگران آموخت. 

سرانجام سال 1308 شمسی هنگام بازگشت از چین و ژاپن در حالی که تجربیات تازه اي به دست آورده بود، در راه بوشهر در یک حادثه کشته شد. به پاس رنج ها و تلاشهاي وي،6 او را پدر چاي ایران لقب داده اند . 

موزه چای

براي قدرشناسی از او جنازه وي به لاهیجان حمل شد و در آرامگاهی که خود زمین آن را خریداري کرده بود در میان مزارع چاي طبق وصیتش به خاك سپرده شد. این مقبره در حال حاضر یکی از دیدنی هاي شهر است که در کنار موزه تاریخ چاي قرر دارد. این موزه در سال 1375 به همت سازمان میراث فرهنگی با شماره 1769 ثبت وتبدیل به موزه شد. این موزه از صبح ساعت 8 تا 6 غروب به غیر از دوشنبه ها براي بازدیدعموم باز است .

مزار كاشف السلطنه روی تپه ای از چای كه توسط وی در سال 1307 شمسی خریداری شده بود، جای دارد.

موزه چای

ابتدا - بنا به وصیت كاشف السلطنه - مزار وی كه از مرمر سیاه بود بدون سقف و حفاظ ، در میان بوته های چای قرار داشت. اما اندكی بعد مقرر گردید كه 2%  درآمد چای به ساخت مقبره ای در خور شأن او اختصاص یابد. از سال 1335 ش بنای فعلی به سبك معماری غربی ، تهیه و به همت انجمن آثار ملی به شكل كنونی با اسكلتی از بتون  و نمای سنگ تیشه ای طوسی رنگ با زیربنای 512 متر مربع ساخته شد.

موزه چای

از سال 1371 هـ. ش كل مجموعه به سازمان میراث فرهنگی كشور واگذار گردید و سالن مستطیل شكل نسبتاً وسیعی كه در جوار برج آرامگاه بود برای احداث موزه تاریخ چای ایران در نظر گرفته شد. این طرح با پیشنهاد، نظارت و اجرای میراث فرهنگی و با غرفه بندی و بهره گیری  از تزیینات سنتی چوبی بسیار زیبا ، در دو طبقه پلكانی شكل ، در شهریور ماه 1375 هـ . ش به پایان رسید.

این مجموعه هم اكنون با داشتن ادوات و وسایل سنتی و تخصصی مربوط به چای و مداركی مربوط به چگونگی فعالیت های پدر چای ایران ، همه روزه پذیرای بسیاری از افراد بومی و نیز گردشگران است.

موزه چای

موزه چای دارای سه قسمت است؛ قسمت آرامگاه كه با برجی مرتفع و چهارگوش در غرب ، و سالن اصلی كه با دو اتاق به ابعاد حدود 14 متر مربع در شرق جای دارند. ورودی اصلی بنا در سمت شرق كه ابتدا به دو فضای جانبی تالار اصلی گشوده می شود، با پرده ای از نمایش تعزیه آراسته شده است. در سمت راست ، اسناد و مدارك تاریخی مربوط به كشف و امتیاز و عكس های اولیه كاشف السلطنه به دیوار آویخته شده است. اتاق سمت چپ محل اسكان مدیر و اتاق نگهبانان موزه است.

تالار اصلی توسط یك طبقه چوبی به دو بخش فوقانی و تحتانی تقسیم می شود و در ابتدای تالار دو پلكان چوبی با حالتی نیمه دوّار به طبقه دوم منتهی می گردد. در جانب دیگر تالار در طبقه همكف ، پلكانی سنگی به مقبره كاشف السلطنه راه می یابد.

طبقه بندی تالار با نمایی چوبی به موازات ستون های شش گانه داخلی انجام شده است. غرفه های این تالار در دیوارهای جانبی و به صورت جعبه آیینه ای سراسری ایجاد شده است. در طبقه همكف ، در داخل ویترین ها، دو سماور روسی ، سینی نقره ، پیمانه و جعبه چای ، چپق كیسه توتون ، قهوه خوری چینی ، مشربه ( ظرفی كه با آن آب می نوشیدند ) و دست نوشته های كاشف السلطنه در معرض دید قرار گرفته اند. در ویترین های طبقه فوقانی ، وسایلی مانند ظروف سفالی و زیورآلات و اشیایی دیگر از عصر اشكانی و سلجوقی و نیز اسناد و قباله ، تسبیح ، جاجیم ، پیمانه شیر ، هاون چوبی ، تغار كوچك چوبی ، تـُنگ و غیره به نمایش گذارده شده اند.

در فضای داخلی قسمت مقبره ، كف آرامگاه با مرمر سفید فرش شده و دیوارهای جانبی به صورت مدور و با ستون هایی مرتفع كه تا سقف امتداد یافته جلب نظر می نمایند.

بر شكاف های نیمه مدور دیوارهای داخلی عكس ها و اسناد مربوط به شخص كاشف السلطنه به دیوار آویخته شده است. سنگ مزار كاشف به رنگ قهوه ای در ابعاد 78 *172 سانتیمتر و با خط نستعلیق دارای چنین نوشته ای است: "هوالباقی – جایگاه و مزار شاهزاده حاجی محمد میرزا كاشف السلطنه چایكار است  كه پس از اتمام تحصیلات در اروپا در سنه 1314 هجری در سن 35 سالگی به سِمَت ژنرال قنسولی هندوستان رفت و در ضمن توقف در آن سرزمین فن زراعت چای را آموخته و این محصول گرانبها را با هزاران مشقت به رسم ارمغان به وطن عزیز خود آورده ، اول كسی بود كه چایكاری را در ایران وظیفه همت خود دانسته و تمام عمر، علاوه بر خدمات عمده كه بر دولت و ملت نموده با نهایت سعی در این راه كوشیده و مجدداً برای توسعه كشت چای در سن 65 سالگی مأمور به هندوچین و ژاپن شده و در مراجعت از راه بوشهر در روز شنبه 31 فروردین 1308 شمسی دو ساعت بعد از ظهر در كتل ملوب با اتومبیل پرت و این جهان را با جهانی آرزو به جهانیان واگذار و شهید راه وطن شد 1308 شمسی ".

نمای بیرونی موزه به طور كامل با سنگ تیشه ای خاكستری پوشیده شده است. كف سالن اصلی و محوطه مقبره نیز با سنگ مرمر فرش شده است.

آرامگاه كاشف السلطنه و موزه تاریخ چای ایران به شماره 1769 در فهرست آثار تاریخی ایران به ثبت رسیده است.

منبع:

کتاب میراث فرهنگی استان گیلان

http://www.gchto.ir

 http://www.tebyan.net

http://www.lahig.ir

گردآورنده:

فاطمه ملک میرزایی